سندرم تونل کارپال (CTS) یک بیماری شایع است که دست و مچ دست را تحت تاثیر قرار می دهد. این بیماری از فشرده شدن عصب میانی (یک مسیر حیاتی برای احساس و حرکت در دست)، ناشی می شود. این فشردگی در داخل تونل کارپال اتفاق می افتد، یک گذرگاه باریک در مچ دست که توسط استخوان ها و رباط ها تشکیل شده است.
تونل کارپال به عنوان یک غلاف محافظ عمل می کند و از تاندون های خم کننده و عصب میانی محافظت می کند که از ساعد به سمت دست شما حرکت می کنند.
- عصب مدیان: این عصب حس شست، اشاره، انگشت میانی و نیمی از انگشت حلقه را تامین می کند. همچنین عضلات مسئول خم کردن شست و برخی حرکات انگشت را کنترل می کند.
- تاندون های فلکسور: این تاندون ها به شما اجازه می دهند انگشتان خود را خم کنید.
هر گونه تورم یا باریک شدن در تونل کارپال می تواند عصب مدیان را فشار دهد و منجر به علائم مشخصه CTS شود.
تشخیص سندرم تونل کارپال معمولاً شامل معاینه فیزیکی توسط پزشک است. آنها دست و مچ شما را از نظر حساسیت، تورم و ضعف ارزیابی می کنند. ممکن است آزمایشهای خاصی برای تأیید تشخیص سندرم تونل کارپال انجام شود:
- آزمایش فالن: این شامل ضربه زدن به بالای مچ دست است تا ببینید آیا باعث سوزن سوزن شدن یا بی حسی در انگشتان می شود، که نشان دهنده فشردگی عصب میانی است.
- علامت تینل: ضربه زدن بر روی عصب میانی در مچ دست می تواند باعث ایجاد احساس سوزن سوزن شدن در انگشتان شود که نشان دهنده CTS است.
- مطالعه هدایت عصبی (NCS): این آزمایش الکتریکی سرعت و قدرت سیگنال هایی را که از طریق عصب مدیان عبور می کنند اندازه گیری می کند. سیگنال های کند یا ضعیف نشان دهنده فشردگی عصب هستند.
- الکترومیوگرافی (EMG): این تست که برای تشخیص سندرم تونل کارپال کمک کننده است ، فعالیت الکتریکی عضلات کنترل شده توسط عصب مدیان را ارزیابی می کند و به تعیین اینکه آیا آسیب عصبی رخ داده است یا خیر کمک می کند.
- در برخی موارد، آزمایش های تصویربرداری مانند اشعه ایکس یا اولتراسوند ممکن است برای رد سایر بیماری هایی که علائم سندرم تونل کارپال را تقلید میکنند، استفاده شود.
بیشتر بخوانید : درد شانه ، دلایل و روشهای درمان آن
علل و عوامل خطر
عوامل متعددی می توانند در ایجاد CTS نقش داشته باشند. در اینجا به تفکیک رایج ترین علل اشاره شده است:
حرکات مکرر دست: کارها یا فعالیت هایی که شامل گرفتن مکرر، حرکات نیرومند یا خم شدن طولانی مچ دست می شود، می تواند تاندون ها را تحت فشار قرار دهد و فشار داخل تونل کارپال را افزایش دهد و منجر به افزایش خطر ابتلا به سندرم تونل کارپال شود. به عنوان مثال می توان به تایپ کردن، کار در خط مونتاژ، نواختن سازهای خاص و استفاده از ابزارهای برقی اشاره کرد.
شرایط پزشکی زمینه ای: برخی شرایط پزشکی مانند چاقی، دیابت، روماتیسم مفصلی و بارداری می توانند منجر به احتباس مایعات شوند و در نتیجه فشار داخل تونل کارپال را افزایش دهند.
تغییرات هورمونی: زنان به دلیل نوسانات هورمونی در دوران بارداری، یائسگی و قاعدگی بیشتر مستعد ابتلا به سندرم تونل کارپال هستند.
آسیب های مچ دست: شکستگی، رگ به رگ شدن یا دررفتگی مچ دست می تواند ساختار تونل کارپال را تغییر دهد و بر عصب میانی فشار وارد کند.
تغییرات تشریحی: برخی از افراد ممکن است تونل کارپال به طور طبیعی باریک تری داشته باشند که آنها را مستعد ابتلا به CTS می کند.
علائم سندرم تونل کارپال
علائم مشخصه CTS معمولاً به تدریج ایجاد می شوند و اغلب در شب بدتر می شوند. آنها می توانند شامل موارد زیر باشند:
بی حسی و سوزن سوزن شدن: این یک علامت اولیه شایع است که اغلب شست، انگشت اشاره، انگشت میانی و نیمی از انگشت حلقه را درگیر می کند.
درد: درد مبهم یا احساس سوزش ممکن است از مچ دست به کف دست و انگشتان منتشر شود. درد می تواند در شب و با حرکات خاص دست تشدید شود.
ضعف: گرفتن اشیاء یا فشردن اجسام در دست ممکن است به دلیل ضعف در عضلات شست دشوار شود.
کاهش قدرت دست: رها کردن وسایل یا تجربه مشکل در مهارت های حرکتی ظریف مانند بستن دکمه لباس ممکن است رخ دهد.
شدت علائم سندرم تونل کارپال می تواند متفاوت باشد. در برخی موارد، علائم ممکن است بیایند و از بین بروند، در حالی که در برخی دیگر، ممکن است ثابت باشند و به تدریج بدتر شوند. تشخیص زودهنگام و مداخله برای جلوگیری از آسیب دائمی عصبی بسیار مهم است.
درمان سندرم تونل کارپال
هدف درمان CTS کاهش فشار روی عصب مدیان و مدیریت علائم است. این رویکرد معمولاً با اقدامات محافظه کارانه شروع می شود و ممکن است در موارد شدید به جراحی پیشرفت کند.
استراحت: کاهش فعالیت هایی که علائم را تشدید می کنند، باعث کاهش التهاب می شود.
بیحرکتی: استفاده از آتل مچ دست در شب میتواند به حفظ مچ دست در وضعیت خنثی کمک کند و از فشردگی بیشتر عصب در طول خواب جلوگیری کند.
داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs): مسکنهای بدون نسخه مانند ایبوپروفن میتوانند به کاهش درد و التهاب سندرم تونل کارپال کمک کنند.
تزریق کورتیکواستروئید: تزریق کورتیزون که مستقیماً به تونل کارپال تزریق می شود می تواند به طور هدفمند التهاب و درد را تسکین دهد.
فیزیوتراپی: ورزش می تواند به تقویت عضلات دست و مچ و بهبود انعطاف پذیری مچ دست کمک کند و فشار روی عصب مدیان را کاهش می دهد.
جراحی: در صورتی که روشهای ذکر شده در بالا نتوانند کمکی به تسکین علائم این بیماری بکنند ، جراحی به عنوان آخرین گزینه درمانی انجام می گیرد. فیزیوتراپی پس از جراحی سندرم تونل کارپال نیز برای بازیابی قدرت و تحرک مچ دست از اهمیت زیادی برخوردار است.
