تنگی کانال نخاعی یک وضعیت پزشکی است که با باریک شدن کانال نخاعی مشخص میشود، که گذرگاهی است که نخاع و اعصاب را در خود جای میدهد. این باریک شدن می تواند منجر به فشرده سازی این ساختارهای حیاتی شود که منجر به علائم عصبی مختلف می شود. تنگی کانال نخاعی می تواند در نواحی مختلف ستون فقرات از جمله گردن ، پشت قفسه سینه و کمر رخ دهد.
دلایل مختلفی برای تنگی کانال نخاعی وجود دارد که شایع ترین آنها تغییرات دژنراتیو در ستون فقرات است. با افزایش سن، دیسک های بین مهرهای که به عنوان بالشتک بین مهرهها عمل میکنند، میتوانند تحلیل رفته و منجر به کاهش ارتفاع دیسک و ایجاد استئوفیتها یا خارهای استخوانی شوند. این تغییرات می تواند منجر به باریک شدن کانال نخاعی و فشرده شدن طناب نخاعی و اعصاب شود.
سایر علل تنگی کانال نخاعی شامل ناهنجاری های مادرزادی مانند کانال نخاعی باریک از بدو تولد و همچنین آسیب های تروماتیک مانند شکستگی یا دررفتگی ستون فقرات است. شرایط التهابی مانند آرتریت روماتوئید یا اسپوندیلیت آنکیلوزان نیز می تواند در ایجاد تنگی کانال نخاعی نقش داشته باشد. در برخی موارد، تومورها یا عفونتهای ستون فقرات میتوانند منجر به باریک شدن کانال نخاعی و فشردگی طناب نخاعی و اعصاب شوند.
بیشتر بخوانید : درد سیاتیک و نقش فیزیوتراپی در درمان آن
علائم تنگی کانال نخاعی
علائم این بیماری بسته به محل و شدت تنگی می تواند متفاوت باشد. در ستون فقرات گردنی، علائم ممکن است شامل گردن درد، سفتی و ضعف یا بی حسی در بازوها یا دست ها باشد. بیماران همچنین ممکن است درد انتشاری یا احساساتی شبیه شوک الکتریکی را در بازوها تجربه کنند. در موارد شدید، فشردگی نخاع در ستون فقرات گردنی میتواند منجر به میلوپاتی شود، وضعیتی که با مشکل در راه رفتن، مشکلات تعادل، و از دست دادن کنترل مثانه و روده مشخص میشود.
در ستون فقرات قفسه سینه، علائم تنگی کانال نخاعی ممکن است شامل درد وسط کمر، درد قفسه سینه و ضعف یا بی حسی در قفسه سینه یا شکم باشد. بیماران همچنین ممکن است درد سوزشی یا احساساتی شبیه شوک الکتریکی را تجربه کنند که در اطراف قفسه سینه یا شکم منتشر می شود. فشرده شدن طناب نخاعی در ستون فقرات قفسه سینه می تواند منجر به میلوپاتی شود که ممکن است به صورت مشکل در راه رفتن، مشکلات تعادل و تغییر در احساس یا قدرت در پاها ظاهر شود.
در ستون فقرات کمری، علائم تنگی کانال نخاعی ممکن است شامل کمردرد، درد ساق پا و ضعف یا بی حسی در پاها باشد. بیماران همچنین ممکن است احساساتی شبیه شوک الکتریکی را تجربه کنند که به پاها نیز منتشر می شود. فشرده شدن اعصاب در ستون فقرات کمری می تواند منجر به سیاتیک شود، وضعیتی که با درد، بی حسی یا سوزن سوزن شدن مشخص می شود که از قسمت پایین کمر به پایین یک یا هر دو ساق پا منتهی می شود.
تشخیص تنگی کانال نخاعی معمولاً شامل ترکیبی از معاینه فیزیکی، مطالعات تصویربرداری و آزمایشهای عملکرد عصبی است. در طول معاینه فیزیکی، ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی قدرت، احساس و رفلکس های بیمار را در قسمت های مختلف بدن ارزیابی می کند. از مطالعات تصویربرداری مانند اشعه ایکس، سی تی اسکن یا اسکن MRI می توان برای تجسم ساختارهای استخوانی ستون فقرات و شناسایی هرگونه باریک شدن کانال نخاعی استفاده کرد. تستهای عملکرد عصبی، مانند الکترومیوگرافی (EMG) یا مطالعات هدایت عصبی، میتوانند به ارزیابی عملکرد نخاع و اعصاب کمک کنند.
روش درمان
درمان این بیماری به محل و شدت تنگی و همچنین علائم و سلامت کلی بیمار بستگی دارد. در موارد خفیف تنگی کانال نخاعی، درمان های محافظه کارانه ممکن است در تسکین علائم موثر باشد. این درمان ها ممکن است شامل استراحت، فیزیوتراپی، داروهای ضد التهابی و تکنیک های مدیریت درد مانند تزریق استروئید اپیدورال باشد. بیماران همچنین ممکن است از پوشیدن بریس یا استفاده از وسایل کمکی مانند عصا یا واکر برای حمایت از ستون فقرات و بهبود تحرک سود ببرند.
در موارد شدیدتر تنگی کانال نخاعی، ممکن است جراحی برای از بین بردن فشردگی نخاع و اعصاب لازم باشد. نوع جراحی توصیه شده به محل و علت باریک شدن و همچنین به اهداف کلی سلامت و درمان بیمار بستگی دارد. روش های جراحی رایج برای تنگی کانال نخاعی شامل لامینکتومی، دیسککتومی و فیوژن ستون فقرات است. لامینکتومی شامل برداشتن بخشی از لامینا یا قوس استخوانی مهره برای ایجاد فضای بیشتری در کانال نخاعی است. دیسککتومی شامل برداشتن بخشی از دیسک بین مهره ای است که بر روی نخاع یا اعصاب فشار می آورد. در برخی موارد، فیوژن ستون فقرات ممکن است برای تثبیت ستون فقرات و جلوگیری از باریک شدن بیشتر کانال نخاع انجام شود.
بهبودی پس از جراحی برای تنگی کانال نخاعی بسته به نوع عمل انجام شده و سلامت کلی بیمار می تواند متفاوت باشد. به طور کلی، بیماران ممکن است بلافاصله پس از جراحی کمی درد و ناراحتی را تجربه کنند که با دارو و فیزیوتراپی قابل کنترل است. برای بیماران مهم است که توصیه های فیزیوتراپیست خود را دنبال کنند.
علاوه بر درمان های پزشکی و جراحی، اصلاح شیوه زندگی همچنین می تواند به مدیریت علائم تنگی کانال نخاعی و بهبود سلامت کلی ستون فقرات کمک کند. به بیماران مبتلا به تنگی کانال نخاعی توصیه میشود وزن خود را در حد سالم نگه دارند، ورزش منظم داشته باشند و برای کاهش استرس روی ستون فقرات، وضعیت بدنی مناسبی انجام دهند.
