تاندونیت آشیل که به عنوان تاندونوپاتی آشیل شناخته می شود، یک آسیب شایع در استفاده بیش از حد است که بر تاندون آشیل، نوار ضخیم بافتی که عضلات ساق پا را به استخوان پاشنه متصل می کند، تاثیر می گذارد. تاندونیت آشیل با التهاب و درد در تاندون مشخص می شود که اغلب ناشی از استرس مکرر و استفاده بیش از حد است.
شاک ویو تراپی یکی از روشهای موثر در درمان تاندونیت آشیل و تسکین علائم آن است که در کلینیک فیزیوتراپی در مرزداران ارائه می شود.
علامت اولیه تاندونیت آشیل درد در پشت مچ پا و ساق پا است که معمولاً در اطراف خود تاندون آشیل است. این درد میتواند شدت متفاوتی داشته باشد و ممکن است با فعالیت، بهویژه در حین دویدن، پریدن، یا راه رفتن در سربالایی بدتر شود. سایر علائم رایج تاندونیت آشیل عبارتند از:
- درد در هنگام استراحت: در موارد شدید، درد ممکن است حتی در هنگام استراحت نیز وجود داشته باشد، به خصوص در صبح یا بعد از نشستن طولانی.
- سفتی: تاندون آشیل ممکن است احساس سفت شدن داشته باشد، به خصوص پس از دورههای عدم فعالیت.
- تورم: ناحیه اطراف تاندون ممکن است متورم و در لمس حساس باشد.
- مشکل در راه رفتن روی نوک پا: ایستادن روی نوک انگشتان پا یا انجام فعالیت هایی که شامل خم شدن کف پا است (اشاره کردن انگشتان پا به سمت پایین) می تواند دردناک باشد.
- احساس درد یا سوزش: برخی از افراد درد را به عنوان احساس درد یا سوزش در پشت مچ پا توصیف می کنند.
علل تاندونیت آشیل
تاندونیت آشیل عمدتاً به دلیل استفاده بیش از حد و فشار مکرر روی تاندون آشیل ایجاد می شود. فعالیت هایی که فشار قابل توجهی بر روی تاندون وارد می کنند، مانند دویدن، پریدن و رقصیدن، از مهم ترین دلایل هستند. عوامل دیگری که می توانند خطر ابتلا به تاندونیت آشیل را افزایش دهند عبارتند از:
سن: خطر تاندونیت آشیل با افزایش سن افزایش مییابد، زیرا تاندون انعطافپذیرتر میشود و بیشتر مستعد آسیب میشود.
کفش: پوشیدن کفشهایی که حمایت یا بالشتک ناکافی را ایجاد میکنند، میتواند فشار بیشتری بر تاندون آشیل وارد کند.
برخی شرایط پزشکی: شرایطی مانند دیابت، آرتریت روماتوئید و پرکاری تیروئید می تواند تاندون را ضعیف کرده و خطر آسیب را افزایش دهد.
افزایش ناگهانی سطح فعالیت: افزایش شدید یا مدت زمان فعالیت بدنی به سرعت می تواند تاندون آشیل را بیش از حد بارگذاری کند و منجر به التهاب شود.
صافی کف پا یا قوس بلند: مکانیک غیرطبیعی پا می تواند توزیع وزن و فشار روی تاندون آشیل را تغییر دهد و خطر آسیب و بروز تاندونیت اشیل را افزایش دهد.
عضلات سفت ساق پا: عضلات سفت ساق پا می توانند تاندون آشیل را بکشند و تنش و کشیدگی را افزایش دهند.
روش های درمان تاندونیت آشیل
درمان تاندونیت آشیل معمولاً شامل ترکیبی از اقدامات محافظه کارانه با هدف کاهش درد، التهاب و بهبودی است. اینها ممکن است شامل موارد زیر باشد:
- استراحت: اجتناب از فعالیتهایی که تاندون را تشدید میکنند برای بهبود آن بسیار مهم است. این ممکن است شامل اصلاح روالهای ورزشی، اجتناب از فعالیتهای پرتأثیر یا توقف موقت فعالیتهای خاص باشد.
- یخ: قرار دادن کیسه های یخ روی ناحیه آسیب دیده به مدت 15 تا 20 دقیقه هر بار، چند بار در روز، می تواند به کاهش التهاب و درد کمک کند.
- فشرده سازی: پوشیدن باند یا آستین فشاری می تواند به کاهش تورم کمک کرده و از تاندون آشیل حمایت کند.
- ارتفاع: بالا بردن پا بالاتر از سطح قلب می تواند به کاهش تورم و بهبود جریان خون کمک کند.
- داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs): مسکنهای بدون نسخه مانند ایبوپروفن و ناپروکسن میتوانند به کاهش درد و التهاب کمک کنند.
- فیزیوتراپی: یک فیزیوتراپیست می تواند یک برنامه ورزشی شخصی برای بهبود انعطاف پذیری، قدرت و دامنه حرکتی عضلات ساق پا و تاندون آشیل ایجاد کند. این ممکن است شامل تمرینات کششی، تمرینات تقویتی و تمرینات غیرعادی باشد که شامل افزایش طول عضله در حین انقباض آن است.
در برخی موارد، درمان های تهاجمی تر ممکن است لازم باشد، مانند:
- تزریق کورتیکواستروئیدها: تزریق کورتیکواستروئیدها می تواند به کاهش التهاب و درد کمک کند، اما به دلیل عوارض جانبی احتمالی باید با احتیاط از آنها استفاده کرد.
- شاک ویو تراپی برون بدنی (ESWT): ESWT شامل ارسال امواج ضربه ای کم انرژی به ناحیه آسیب دیده برای بهبود بهبود و کاهش درد است.
- جراحی: جراحی معمولاً برای موارد شدید تاندونیت آشیل که به درمان محافظهکارانه پاسخ نمیدهند اختصاص دارد. گزینه های جراحی ممکن است شامل دبریدمان (برداشتن بافت آسیب دیده) یا ترمیم تاندون باشد.
روشهای پیشگیری
پیشگیری از التهاب تاندون آشیل شامل انجام اقداماتی برای کاهش استرس بر روی تاندون آشیل و ارتقای سلامت کلی پا است. برخی از اقدامات پیشگیرانه عبارتند از:
گرم کردن و سرد کردن مناسب: گرم کردن بدن قبل از ورزش و خنک کردن بعد از آن می تواند به آماده سازی عضلات و تاندون ها برای فعالیت کمک کند و خطر آسیب را کاهش دهد.
افزایش تدریجی سطح فعالیت: افزایش تدریجی شدت یا مدت فعالیت بدنی می تواند به جلوگیری از آسیب ناشی از استفاده بیش از حد کمک کند.
پوشیدن کفش مناسب: پوشیدن کفش هایی که حمایت و بالشتک کافی را فراهم می کنند، می تواند به کاهش استرس تاندون آشیل کمک کند.
حفظ وزن سالم: اضافه وزن می تواند فشار بیشتری بر تاندون آشیل وارد کند و خطر آسیب و بروز تاندونیت آشیل را افزایش دهد.
تمرینات کششی و تقویتی: تمرینات کششی و تقویتی منظم می تواند به بهبود انعطاف پذیری، قدرت و دامنه حرکتی عضلات ساق پا و تاندون آشیل کمک کند.
تمرینات متقابل: شرکت در فعالیتهای کمتأثیر مانند شنا، دوچرخهسواری یا تمرینات بیضوی میتواند به کاهش استرس روی تاندون آشیل و بهبود تناسب اندام کمک کند.
با پیروی از این اقدامات پیشگیرانه و جستجوی درمان سریع برای هر گونه نشانه تاندونیت آشیل، افراد می توانند خطر ابتلا به این بیماری را کاهش دهند و سلامت پا را بهینه کنند.
