آرتروز زانو یک اختلال شایع دژنراتیو مفصلی است که میلیون ها نفر را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار می دهد. مشخصه آن تجزیه غضروف مفصل زانو است که منجر به درد، سفتی و کاهش تحرک می شود. استئوآرتریت شایعترین شکل آرتریت است و در افراد مسن شایعتر است، اگرچه میتواند افراد جوانتر را نیز درگیر کند، بهویژه کسانی که آسیب زانو داشتهاند یا سابقه خانوادگی این بیماری را دارند.
علائم آرتروز زانو معمولاً به آرامی در طول زمان ایجاد می شود و ممکن است شامل موارد زیر باشد:
درد: درد در مفصل زانو شایع ترین علامت آرتروز است. درد اغلب پس از دوره های عدم تحرک یا استفاده بیش از حد از مفصل، مانند پس از راه رفتن یا بالا رفتن از پله ها، بدتر می شود.
سفتی: سفتی در مفصل زانو، به خصوص در صبح یا بعد از نشستن طولانی مدت، یکی دیگر از علائم شایع آرتروز است. این سفتی می تواند خم شدن یا صاف کردن کامل زانو را دشوار کند.
تورم: تورم در مفصل زانو ممکن است در نتیجه التهاب ناشی از تجزیه غضروف ایجاد شود.
کاهش دامنه حرکتی: با پیشرفت بیماری، افراد مبتلا به استئوآرتریت زانو ممکن است کاهش دامنه حرکتی خود را تجربه کنند، که باعث می شود زانو به طور کامل خم یا کشیده شود.
کرپیتوس: کرپیتوس به احساس ترق تروق در مفصل زانو هنگام حرکت اشاره دارد. این می تواند به دلیل زبری سطوح مفصلی ناشی از از بین رفتن غضروف باشد.
بیشتر بخوانید : درمان آرتروز با فیزیوتراپی
علل آرتروز زانو
علت دقیق این بیماری به طور کامل شناخته نشده است، اما چندین عامل خطر شناسایی شده است که می تواند در ایجاد آن نقش داشته باشد. این شامل:
سن: استئوآرتریت در افراد مسن شایع تر است، زیرا ساییدگی مفاصل که در طول زمان رخ می دهد می تواند منجر به تجزیه غضروف شود.
چاقی: اضافه وزن می تواند فشار مضاعفی بر مفصل زانو وارد کند و خطر ابتلا به آرتروز را افزایش دهد.
آسیب های مفصلی: ضربه به زانو، مانند پارگی یا شکستگی رباط، می تواند خطر ابتلا به آرتروز را در سنین بالاتر افزایش دهد.
ژنتیک: برخی از افراد ممکن است به دلیل ویژگی های ارثی که بر کیفیت و ترمیم غضروف تأثیر می گذارد، مستعد ابتلا به آرتروز باشند.
ناهماهنگی مفاصل: ناهنجاریها در تراز مفصل زانو، مانند پاهای کمان یا زانوهای ضربهای، میتوانند خطر ابتلا به آرتروز را افزایش دهند.
استرس مکرر: فعالیتهای تکراری که به مفصل زانو فشار وارد میکنند، مانند دویدن یا زانو زدن، میتوانند به ایجاد آرتروز کمک کنند.
درمان آرتروز زانو با فیزیوتراپی
فیزیوتراپی نقش مهمی در مدیریت آرتروز زانو دارد و به کاهش درد، بهبود عملکرد مفاصل و افزایش کیفیت زندگی کمک میکند. یک فیزیوتراپیست با فرد کار خواهد کرد تا یک برنامه درمانی شخصی ایجاد کند که ممکن است شامل ترکیبی از ورزش، درمان دستی، آموزش و سایر مداخلات باشد.
اهداف فیزیوتراپی برای درمان آرتروز زانو عبارتند از:
کاهش درد و التهاب: فیزیوتراپیست ها ممکن است از روش هایی مانند یخ، گرما، اولتراسوند یا تحریک الکتریکی برای کمک به کاهش درد و کاهش التهاب در مفصل زانو استفاده کنند.
بهبود تحرک مفصل: حرکات کششی ملایم و دامنه حرکتی می تواند به بهبود انعطاف پذیری مفصل زانو و کاهش سفتی کمک کند.
تقویت عضلات اطراف زانو: تمرینات تقویتی برای عضلاتی که از زانو حمایت می کنند، از جمله عضلات چهارسر ران، همسترینگ و ساق پا، می توانند به تثبیت مفصل و بهبود عملکرد کمک کنند.
بهبود تعادل و حس عمقی: تمرینات تعادلی می تواند به بهبود ثبات در مفصل زانو و کاهش خطر سقوط کمک کند، در حالی که تمرین حس عمقی می تواند به بهبود آگاهی از وضعیت و حرکت مفصل کمک کند.
وسایل کمکی: فیزیوتراپیست ها ممکن است استفاده از وسایل کمکی مانند بریس، ارتز یا وسایل کمکی راه رفتن را برای کمک به کاهش درد و بهبود تحرک در افراد مبتلا به آرتروز زانو توصیه کنند.
آموزش و اصلاح سبک زندگی: فیزیوتراپیست ها می توانند آموزش هایی را در مورد تکنیک های محافظت از مفاصل، اصلاح فعالیت و تغییرات سبک زندگی ارائه دهند تا به افراد در مدیریت علائم خود و جلوگیری از آسیب بیشتر مفاصل کمک کنند.
سایر روشهای درمانی
علاوه بر فیزیوتراپی زانو، سایر گزینه های درمانی آرتروز زانو ممکن است شامل موارد زیر باشد:
داروها: داروهای بدون نسخه یا تجویزی، مانند داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs)، استامینوفن یا تزریق کورتیکواستروئید ممکن است برای کمک به مدیریت درد و التهاب استفاده شوند.
مدیریت وزن: کاهش وزن می تواند به کاهش استرس روی مفصل زانو کمک کند و ممکن است به کاهش علائم آرتروز کمک کند.
تزریق: تزریق اسید هیالورونیک یا پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) به مفصل زانو ممکن است به کاهش درد و بهبود تحرک در برخی از افراد مبتلا به آرتروز کمک کند.
جراحی: در موارد شدید آرتروز زانو که با درمان های محافظه کارانه بهبود نمی یابند، ممکن است گزینه های جراحی مانند آرتروسکوپی، استئوتومی یا جراحی تعویض زانو در نظر گرفته شود. فیزیوتراپی بعد از جراحی زانو برای کمک به تسریع بهبودی و کاهش عوارض جراحی از اهمیت زیادی برخوردار است.
